Miejska Biblioteka Publiczna

„Czarodziej osobisty” to pisane „czarodziejskim atramentem” baśnie, bajki i wiersze Doroty Gellner z ilustracjami Piotra Fąfrowicza, arcyczarodzieja magicznego realizmu. To książka pełna optymizmu i wiary w dobro. O przyjaźni, miłości, nadziei, wdzięczności, uzdrawiającej mocy słów… i wielu innych ważnych sprawach. Na przykład o tym, ile szczęścia może dać oswojenie smoka – „nie rasowego, z hodowli, tylko zwykłego ze schroniska”, po prostu „pierwszego z brzegu”. Albo o tym, jak ważne jest, by czasem popatrzeć na siebie z innej pespektywy. Tak jak spojrzeli ci, którzy wcześniej wyśmiewali marzyciela, a potem sami „pożałowali czasu, który stracili na marudzenie, wybrzydzanie, krytykowanie, obrażanie się i dokuczanie innym”. Stanie się ona bliska dzieciom kochającym magiczne historie. I dorosłym, którzy dostrzegą w niej wzruszającą opowieść o życiu. [ „Czarodziej osobisty” to pisane „czarodziejskim atramentem” baśnie, bajki i wiersze Doroty Gellner z ilustracjami Piotra Fąfrowicza, arcyczarodzieja magicznego realizmu. To bardzo osobista, pełna optymizmu i wiary w dobro książka o przyjaźni, miłości, nadziei, wdzięczności, uzdrawiającej mocy słów… i wielu, wielu innych ważnych sprawach. Stanie się ona bliska kochającym magiczne historie dzieciom. I dorosłym, którzy dostrzegą w niej wzruszającą opowieść o życiu. O roli, jaką odegrać w nim może czarodziej osobisty, zwłaszcza jeśli od lat żyło się jak ta zaczarowana księżniczka, która nie wiedziała nawet, że jest… niewidzialna. I ile szczęścia daje oswojenie smoka – „nie rasowego, z hodowli, tylko zwykłego ze schroniska”, po prostu „pierwszego z brzegu”. O tym, jak ważne jest, by popatrzeć na siebie z innej pespektywy. Tak jak spojrzeli ci, którzy stąpając wcześniej mocno po ziemi, wyśmiewali marzyciela, a potem, patrząc spod obłoków, sami „pożałowali czasu, który stracili na marudzenie, wybrzydzanie, krytykowanie, obrażanie się i dokuczanie innym”. To także opowieść o znikających światach, której przesłanie warto sobie wziąć do serca… i zacząć słuchać starych ludzi (którzy jeszcze tak niedawno byli dziećmi). I pisać. Opisywać swój świat „dla tych, których jeszcze nie ma, ale będą, choć niełatwo to sobie wyobrazić”. Tak jak robi to sama Autorka, dzieląc się z czytelnikami swoim światem bajek i niebajek. I szczęściem ze spotkania czarodzieja – a to nie takie łatwe. I nie przytrafia się każdemu. ].